GCL congres Fátima 2008

Van Fátima naar Vlaanderen


Stel je voor: 241 GCL'ers uit de hele wereld zijn bijeen in een groot gebouw. Tien dagen lang luisteren ze naar mekaars verhalen, praten ze met elkaar, vergaderen, denken na, bidden, vieren, eten, lachen, feesten samen. In de vergaderzaal spreekt men Engels, Frans en Spaans, daarbuiten nog veel andere talen. In de tuin staat een grote tent, onder de bomen zitten mensen in groepjes naar elkaar te luisteren. Tijdens de eucharistievieringen wordt gezongen en muziek gemaakt. De Geest waait en brengt de harten dichter bij elkaar. Dat was het GCL-wereldcongres in Fátima, Portugal, van 12 tot 21 augustus 2008. Ann Sieuw en ondergetekende vertegenwoordigden daar de Vlaamse groepen.
Dit congres, het vijftiende in de rij, betekende geen nieuwe stap in de ontwikkeling van de gemeenschap. Het was de bedoeling even halt te houden en terug te blikken op de tot hier toe afgelegde weg. Op het vorige wereldcongres in Nairobi in 2003 definieerde de GCL zich als "een apostolische lekengemeenschap in dienst van de zending van de Kerk". Deze optie werd in Fátima bevestigd. Tegelijk werd de noodzaak aangevoeld ze te verdiepen en te verhelderen. En wat is nodig om verder als een apostolische gemeenschap te kunnen groeien?



Zending


Als nuchtere Vlaamse GCL'er denk je nu misschien: Waar hebben ze het over? En wat moeten we daarmee in Vlaanderen? "Apostolisch", "zending", "missie": het zijn natuurlijk grote woorden, waar we wat schrik van hebben. Toch is zending een essentieel aspect van onze manier van leven. GCL-groepen zijn er niet voor zichzelf, maar voor de wereld. "Missie" moet wel goed worden verstaan. Het betekent niet dat we alles moeten achterlaten en naar overzeese gebieden ("missiegebieden") moeten trekken, om daar de Blijde Boodschap te gaan brengen. Het betekent ook niet dat we voortaan allemaal hetzelfde moeten doen en ons achter één "apostolisch" project moeten scharen. Wat betekent het dan wel? Dat elk GCL-lid een taak heeft, en dat je daar als gemeenschap verantwoordelijkheid voor draagt.
Het congres van Nairobi wees vier sleutelwoorden aan: onderscheiden - zenden - ondersteunen - evalueren. Ieder GCL-lid heeft de opdracht het evangelie gestalte te geven op de plaats waar hij of zij leeft en werkt. De groep kan je helpen onderscheiden hoe je die zending kunt vervullen, de groep geeft je ook die zending, ondersteunt je bij de uitvoering ervan en evalueert ze samen met jou. Daarna begint het proces opnieuw - want zending is een voortdurend gebeuren. Heel wat landen hebben goede ervaringen met deze vierstappenmethode en de wereldgemeenschap wordt aangemoedigd ze nog beter te leren kennen.

Identiteit


Naast de zending kwam een ander thema in Fátima voortdurend terug: onze identiteit. De GCL is een ignatiaanse gemeenschap. Haar bron zijn de Geestelijke Oefeningen van Sint-Ignatius en haar manier van leven wordt omschreven door de Algemene Beginselen (deze werden ook in het Nederlands vertaald). Het behoren tot deze gemeenschap is in veel landen geen vanzelfsprekendheid. Lid worden van de GCL veronderstelt een persoonlijke "roeping": hoe versta je dat? Het vraagt om een "engagement", tijdelijk of permanent: hoe wordt dat uitgedrukt? Over deze dingen is nog reflectie nodig, ook in Vlaanderen. En natuurlijk ook vorming, vorming, vorming: ook daarop werd in Fátima gehamerd.



Gemeenschap


Op zo'n congres wordt tastbaar dat je eigenlijk behoort tot één grote wereldomvattende gemeenschap. Dat is een weldoende, stimulerende ervaring, maar als je het nooit meegemaakt hebt wat moeilijk om je voor te stellen. In onze kleine groep voelen we ons thuis; GCL-Vlaanderen staat al wat verder van ons af; maar de wereldgemeenschap, dat zegt ons weinig of niets. Toch is ook de verbondenheid met dit grotere geheel een wezenlijk aspect van het behoren tot de GCL. Ann en ik hebben de groepsfoto's die jullie hebben ingestuurd, meegenomen naar Fátima en daar op een groot vel papier opgehangen, als een teken van de band tussen de Vlaamse en de wereld GCL. Een concreet gevolg van het behoren tot een gemeenschap is de financiële medeverantwoordelijkheid, die nadrukkelijk gevraagd wordt van alle nationale gemeenschappen. GCL Vlaanderen is hier op de goede weg door het geleidelijk afbetalen van achterstallige bedragen.

Fátima biedt dus ook voor Vlaanderen heel wat interessante oriëntaties. Voorts was het de taak van dit congres een nieuw bestuur voor de wereldgemeenschap te kiezen. De Duitse Daniela Frank (46 jaar, communicatieadviseur) werd voor vijf jaar als voorzitster herkozen. Alle documenten van dit wereldcongres zullen verschijnen in een apart nummer van het tijdschrift Progressio. Neem ook eens een kijkje op www.cvx-clc.net.

Pieter-Paul Lembrechts S.J.

Ann Sieuw maakte deze fotoreportage. Meer

Website over Fatima 2008 met sfeerbeelden. Meer

Final document Fatima (EN)              Download